محتواى سوره شعراء معروف در ميان مفسران اين است كه تمام آيات 227 گانه اين سوره جز چهار آيه آخر آن ، در مكه نازل شده است ( 1 ) . لحن آيات اين سوره نيز با ديگر سوره‌هاى مكى كاملا هماهنگ است ، و مىدانيم در سوره‌هاى مكى كه در آغاز دعوت اسلام نازل گرديد بيشتر روى اصول اعتقادى ، توحيد و معاد و دعوت پيامبران خدا و اهميت قرآن تكيه مىشد ، و تقريبا تمام بحثهاى سوره شعراء پيرامون همين مسائل دور مىزند . در حقيقت مىتوان محتواى اين سوره را در چند بخش خلاصه كرد : بخش اول طليعه سوره است كه از حروف مقطعه ، و سپس عظمت مقام قرآن و تسلى خاطر پيامبر ص در برابر پافشارى و خيره سرى مشركان و اشاره اى به بعضى از نشانه‌هاى توحيد و صفات خدا سخن مىگويد . بخش دوم فرازهايى از سرگذشت هفت پيامبر بزرگ و مبارزات آنها را با قومشان ، و لجاجتها و خيره سريهاى آنان را در برابر اين پيامبران بازگو مىكند ، كه بعضى مانند داستان موسى و فرعون مشروحتر ، و بعضى ديگر مانند سرگذشت ابراهيم و نوح و هود و صالح و لوط و شعيب كوتاهتر است . مخصوصا در اين بخش ، اشاره به منطق ضعيف و تعصب آميز مشركان در هر عصر

--> ( 1 ) تفسير « مجمع البيان » ، تفسير « فخر رازى » و تفسير « قرطبى » و تفسير « تبيان » در تفسير « روح المعانى » پنج آيه را استثناء كرده است ، ولى بعضى از مفسران همچون علامه طباطبائى در « الميزان » استثناء اين آيات را نپذيرفته‌اند ، و بخواست خدا در ذيل همان آيات بحث بيشترى خواهيم داشت .